Rotterdam
Na LIPSTICK-LIPSTICK-LIPSTICK, als verticaal drieluik vertoond in Vlissingen en ROTTE VIS, als tweeluik vertoond in Breda, komt Bei Ning nu met TOCINO DE CIELO/FAT FROM HEAVEN. Videoprojectie op een groot industrieel bouwwerk. Hier zal al het goede te zien zijn. Een blik in het aanbod van heerlijkheid, hoog, als uit de hemel, als een tijdelijk monument van onze onmetelijke onverzadigbaarheid. Rotterdam aan de haven: misschien wel de mooiste plek om te wonen. Met de schoonheid van uitzichten wanneer je het schiereiland langs het water bewandelt. Stad met toekomst. Dit werk, vol met verlangen.
 |
 |
 |
|
Breda
Rotte Vis is de titel van het werk dat Bei Ning laat zien op de voorgevel van het Centraal station van Breda. Twee films, geprojecteerd op een linker en een rechterscherm die zich asynchroon ten opzichte van elkaar bewegen. Een werk van zeer tijdelijke eeuwigheid, zoals de kunstenaar het uitdrukt. Een metafoor. Met als achtergrond het reizen in de ondergrondse, waar ieder in zijn eigen denkwereld leeft. Maar waar niemand elkaar kent in die tijdelijkheid. Alleen verbonden door het gaan. Tijdgenoten en reisgenoten. Een omstandigheid die je kan verleiden tot nadenken. Rotte vis is ook wel een omstandigheid waar je iemand voor uitmaakt, terwijl je op dat moment eigenlijk al voorbij bent aan het geen waar het om ging. Twee films in dialoog met elkaar met beelden die je bijna kunt horen omdat ze geluid oproepen. Om de zes minuten kun je het iets anders herbeleven.
 |
 |
Vlissingen
Zelfs de titel van de video-installatie die Bei-Ning Jean ontwikkelde voor Vlissingen is monumentaal.
LIPSTICK-LIPSTICK-LIPSTICK. Een vertikaal drieluik, dat confronteert met de bijzonderheid van een alledaags fenomeen:
het opmaken van het gezicht. De legitimiteit om vast te leggen hoe vijf meisjes in de leeftijd van 13, 14 en 15 jaar,
ontdekken hoe je make-up gebruikt. De lippen en de ogen in close-up. Lippenstift is hier vooral rood. Net zo rood als de
aardbei die sensueel naar binnen wordt geduwd in een van de fragmenten. Je ziet het spel van verleiding en verlokking,
teruggebracht tot voor de camera, intiem en toch op afstand. Je kijkt naar drie schermen tegelijk met fragmenten die
verspringen. Je krijgt als toeschouwer niet alles te zien. Deze zoektocht op weg naar hun vrouwzijn blijft het geheim
van de meisjes. Die blijven anoniem, onaantastbaar en onkwetsbaar. Het is ook de zoektocht van de kunstenaar zelf, die
hier de echte toeschouwer is. Het nieuwe kijken. De dialoog die het oplevert met publiek. Dit project is voor hem een
logisch vervolg op zijn eerdere project Silent Moments, dat hij presenteerde in het begin van dit jaar. Hier was de
stille film bron van onderzoek.
In Rotterdam en Breda toont Bei-Ning werk dat ook een fractie zal zijn uit het dagelijkse bijzondere.
 |
 |